Meer dan een maand geleden, de hoogste tijd! Onze vakantie was in één woord geweldig. Voordat jullie verder filosoferen of wij al dan niet terug naar Nederland komen zal ik jullie ff bijkletsen over onze trip.

We wilden, nu we toch de kans hadden, ons wat meer op het oosten van Uganda richten dan dat gebruikelijk is. De meeste tours rijden een soort rondje in het westen/zuidwesten, waar de wildparken zijn. Maar in het oosten is eigenlijk het enige ware ‘wildpark’: de Karamoja! Land van rebellen en cattle warriors, maar sinds de laatste paar jaar is het er wat rustiger. De Karamojong, dat zijn de inwoners van Karamoja, leven nog een erg traditionaal leven, en zijn van oorsprong echte vechtnegers. Een volk dat ons Nederlanders als ‘langste volk ter wereld’ met gemak zou verslaan, helaas moeten zij hun land met de pygmeëen delen en gaat die vermelding aan hun dus voorbij. Zij gingen tot voor kort naakt en trots door het leven, hier en daar een doekje maar dan had je het wel gehad. Tegenwoordig mag dat in de dorpen niet meer, op straffe van stokslagen door de politie. Op bepaalde plekken en dieper in het gebied komt het echter nog wel voor.

Het zijn nog steeds echte hunter-gatherers maar leven ook grotendeels van hun vee, dat tevens ook als status dienst doet. En als bruidsschat. In geval van een bruiloft wordt er een bruidschat vastgesteld aan de hand van de leeftijd en schoonheid van de dame in kwestie, en kan zomaar ruim boven de 100 koeien uitkomen. Mocht je dus allemaal dochters hebben dan komen de koeien in honderden naar je toe, als je alleen maar zoons hebt dan moet je een oplossing verzinnen. Het is namelijk niet ongebruikelijk dat men 10 tot 15 kinderen heeft, dus reken maar uit. Zoveel koeien heeft niemand en dus ga je op cattle raid en jat je ze bij de buren, de Masai van Tanzania. De Karamoja zijn er op de één of op de andere manier overigens van overtuigd dat die koeien al hun rechtmatige eigendom zijn, en zij zijn zelf dus oprecht niet van mening dat er sprake is van diefstal.

Mede door deze cattle raids is het daarom nogal eens onrustig in Oost Uganda, want die Masai zijn ook niet makkelijk. En hoe traditioneel beide partijen ook zijn, een dispuut over het eigendom van een aantal koeien is het eenvoudigst en overtuigendst opgelost met pistolen, zo naïef zijn ze nou ook weer niet.

Enfin, wij die richting op, maar niet voordat we een aantal dagen in Jinja zijn geweest, dat ligt aan de oorsprong van de Nijl, die een kilometer of 7000 verderop in Egypte in de zee verdwijnt. Op die oorsprong van de Nijl kan je white-water-raften, en dat hebben we dus gedaan, het was heel tof. Je kan het eens opzoeken op www.raftafrica.com. We kennen ook een aantal mensen die in Jinja wonen dus het was sowieso een leuke week.

Op doorreis kwamen we in Mbale het ‘dutch snack café’ tegen en daar moesten we het fijne van weten. Blijkt van een Nederlander (duhuh) te zijn die daar een koeienfarm(pje) heeft, en dus een snackbar. Twee dagen bij hem op de farm gestaan, erg gezellig!

Via de Sipi Falls doorgereisd naar de Karamoja, waarbij we steeds onderweg gevraagd hebben of dat nou wel een beetje veilig was. De meningen liepen uiteen van ‘very nice area, just take an armed escort and you’ll be okay!’ tot een sms toen we al ter plaatse waren: ‘Your in the Karamoja? Didn’t they kill you?’. Maar in het Pian Upe Wildlife reserve, dat ligt net aan de  zuidkant, was een hoofdranger die ons vertelde dat het de laatste tijd best rustig is dus we hebben het erop gewaagd. Één lastige nacht gehad, we waren goed verdwaald, de zon ging onder dus de auto maar langs de kant gezet voor een nachtje bush-campen. (’s nacht rijden in Afrika is écht geen goed idee). Er kwamen wat locals langs die ons verzekerden dat ’s nacht de ‘criminals’ zouden komen en zij spoedden zich naar hun dorpen om voor donker binnen te zijn. Eeehhhmmm….. Nouja keus was er niet, toch nog lekker geslapen en geen criminal gezien!

Eind goed al goed, onderstaand de fotorep: (zónder naakte negers, ons fatsoensbesef belette ons ongegeneerd af te drukken – hoewel zij wel ongegeneerd naar ons stonden te lachen en te zwaaien).

Dat klinkt dramatisch he? Maar van de zonnige kant bekeken: we kunnen nu eindelijk wel eens op vakantie en daar zijn we ook wel eens aan toe.

Het afgelopen half jaar is ontzettend snel voorbij gegaan, hoewel Nederland ook wel ver weg lijkt. Meestal hadden we het erg naar onze zin, het leven in Afrika is gewoon minder stressvol en letterlijk zonniger dan het in Nederland is. Zeven dagen per week werken, je zou in Nederland na een paar weken in elkaar storten maar hier is elke dag toch weer leuk.

Je leert door hier te wonen en werken de gebruiken en de cultuur beter kennen dan dat je een paar weken op reis gaat, uiteraard, maar toch begrijpen we er af en toe nog helemaal geen bal van. Mensen hier zeggen maar wat, ontwijken antwoorden op vragen en komen niet opdagen als ze dat toch wel beloofd hadden. Soms begin je in te zien dat dat allemaal aan ons zelf ligt, want als iemand hier ‘I’m coming’ zegt, betekent dat niet dat hij nu komt, maar ergens tussen nu en over twee weken. Als je hem tenminste nog een aantal keren aan de afspraak herinnert. Kwestie van communicatie zullen we maar zeggen. Hetzelfde geld voor vragen stellen, mensen zeggen niet graag ‘nee’ dus als jij vraagt of de weg naar Kampala die kant op is, is het antwoord altijd ja. Je leert wel open vragen stellen hier.

Werken met een Afrikaanse staff is ook een hele beleving. Meestal heel warm en gezellig, maar soms ineens helemaal niet, ook weer zonder dat wij maar enig idee hebben waarom. Dat heeft iets te maken met omgangsverschillen in cultuur, maar ook met de stammenstrijd tussen de staffleden onderling. Nog net ff een trapje erger dan wanneer je een Groninger, een Fries, een Limburger en een Amsterdammer op één kantoor zet.

Hoe dan ook, wij vertrekken vandaag uit het guesthouse. Lekker op vakantie, onze LandCruiser wordt momenteel klaargemaakt. We blijven nog een paar dagen in de omgeving maar trekken dan echt donker Afrika in. De komende 3 weken zal de site daardoor niet of nauwelijks worden bijgewerkt.

Na onze vakantie zullen we een nieuw plan verzinnen en we zullen jullie daarvan uiteraard onverwijld op de hoogte brengen!

Voor nu adios,

Mark & Fiek

Waar we jullie het afgelopen half jaar niet mee hebben lastig gevallen, maar nu handig om even toe te lichten, waren onze werkomstandigheden en werkgever. Daar heeft het nooit lekker mee gelopen en gister is besloten dat we niet langer samen verder gaan. We ronden hier nog een weekje af en dan is het over en sluiten, afgelopen, einde oefening, schlüss en basta.

Tsja en dan. Geen baan meer betekent gelijk geen onderkomen meer, dus das dubbel lastig. We weten het niet precies. Misschien trekken we wat oude, vieze, gescheurde kleren aan en beginnen aan een nieuwe, lokaal geaccepteerde baan als bedelaar in Kampala. Dat doen veel mensen dus je zou zeggen dat het lucratief is. Of we gaan hier bij de politie, dat verdient marginaal maar de secundaire arbeidsvoorwaarden in dit soort landen zijn dan wel weer fenomenaal! Of eeeehhhhhh nou ja suggesties graag in de shoutbox!

Na alle stress van het verlies van Chris moesten we er even uit. Gewoon, lekker een middagje naar de markt, kleren passen, samosaatje eten, flesje stoney erbij. Overal afdingen natuurlijk (cultuur!),  daarna naar de salon, een oogbehandeling voor Fieke, en ik lekker geschoren. Ja, koken en wassen deden we al niet, en nu geven we onze lichaamsverzorging ook uit handen. We doen eigenlijk niks meer zelf. Het was heerlijk en we zien er weer goed verzorgd uit in onze nieuwe tweedehands kleding!

Chris de Schildpad is niet meer. Nog voordat ik hem aan jullie heb voorgesteld is hij al heengegaan. Chris is 4 maanden geleden in onze tuin ontdekt door Chris, een klant in het guesthouse uit Engeland. Wij hadden de schildpad nog nooit gezien maar hij leefde al in onze tuin toen wij hier kwamen wonen. Aangezien Chris hem –voor ons- ontdekt heeft, hebben wij hem dus vernoemd.

Chris was enigszins mensenschuw, maar als hij tevoorschijn kwam was hij altijd een graag geziene gast. Enkele jaren geleden is Chris door een toeriste meegenomen naar het guesthouse. Zij had hem in de bush van Uganda gevonden, en wilde hem mee terug naar Nederland nemen. Van dat idee is zij destijds afgestapt, na enige overweging met betrekking tot de onvermijdelijke douaneproblematiek. Sindsdien hebben wij Chris onderdak verleend.

Afgelopen donderdag 17 juli 2008 is Chris overleden. Er is een klant over hem heengereden. ‘KRAK!’ is het laatste wat Chris heeft gezegd.

Het ga je goed Chris!

Alweer een tijdje geleden stuurde Flx mij deze link door:

http://www.geenstijl.nl/mt/archieven/2007/12/oeganda_vliegt_met_koenders_ai.html

En dat verhaal klopt, ik zal even uitleggen hoe dat dan in zn werk gaat.

Voor de komende 5 jaar is 180 miljoen euro ontwikkelingssamenwerking afgesproken met Uganda. Nu zitten er in het woord ‘ontwikkelingssamenwerking’ 2 definities ingesloten: ten eerste moet er ontwikkeling plaatsvinden, en ten tweede doet Bertje Koenders dat kennelijk in samenwerking met de lokale autoriteiten, in dit geval de Ugandeese president, Museveni. ‘

Nou stel ik me die samenwerking ongeveer zo voor: Bertje gaat in 2007, per ordinaire KLM-lijnvlucht naar Museveni, wordt ontvangen in het (oude) state house in Kampala, nemen allebei een borrel en spreken de lopende zaken van Uganda eens door. Ze borrelen en hebben het ondertussen wat over de enorme HIV-percentages en gerelateerde weeskinderen, de ongeletterdheid, het gebrek aan wegen, riolering, gezondheidszorg, de kindersterfte, oorlog en kinderontvoering, (LRA heeft kindsoldaten nodig), de armoede in het algemeen en werkloosheid en zo nog wat borrelpraat. Aan het einde van het prettige onderhoud komen ze, enigszins beschonken, tot de conclusie dat het beste wat ze dit jaar kunnen doen van de 30 miljoen euro die Bert in zijn portemonnee heeft (jullie belastinggeld maar daar heeft Bertje maling aan): een nieuw vliegtuig aanschaffen voor Museveni inderdaad!

Nadat Bert vol bewondering de folder van het nieuwe vliegtuig voor de president van een van de armste landen in de wereld heeft doorgenomen, moet hij afscheid nemen want zijn vlucht vertrekt nou eenmaal op tijd en de KLM gaat niet op hem wachten.

Maar dat was vorig jaar. Dit jaar, zelfde verhaal, lijnvlucht, borrel, uitkomst: Een nieuw State House! Want het huidige paleis is dan op zich wel prima, maar Museveni wil weer in Entebbe gaan wonen in plaats van Kampala want daar is de lucht nu eenmaal wat schoner.

Nou is dit bovenstaande verhaaltje natuurlijk onzin, Bert gaat niet naar Uganda, hij maakt het geld namelijk gewoon over, en er wordt niet gevraagd of gecontroleerd hoe dat geld besteed wordt. Uganda, en zo nog een aantal landen, zullen altijd arm blijven door deze ‘ontwikkelingssamenwerking en die stelling zal ik uitleggen: Welk belang heeft welke Afrikaanse president dan ook om zijn land op te bouwen, als het westen ieder jaar, zonder verplichtingen, heel veel geld op zijn bankrekening overmaakt zolang het land arm is?

Er is dus helemaal geen sprake van ontwikkeling en ook al niet van samenwerking.

Overigens maakt Bert zich nu sterk voor een verdubbeling van de hulpgelden aan Afrika, dus dan weet u alvast waar de belastingverhogingen van dit moment voor bedoeld zijn.

Als je nou toch graag iets voor Afrika wilt doen, denk dan na over de consequenties die je gedrag heeft. Voorbeeld: stuur je oude kleren op naar Uganda, en het resultaat is dat lokale klerenmakers zonder werk zitten omdat men liever ‘westerse’ kleren draagt. Als je overigens dacht dat jouw oude kleren hier aan de allerarmsten worden uitgedeeld dan moet ik je ook uit je droom helpen: ergens in de pijpleiding worden die onderschept en ze worden op de markt verkocht, de handelaren steken het geld in hun zak.

Safe Africa, stop sending money.

Voor degenen die benieuwd zijn wat er nu werkelijk van hun taxpoet gebouwd is dit jaar heb ik onderstaande foto geschoten, met gevaar voor eigen leven (nou ja nu overdrijf ik….)

Is niet meer, en dat wisten jullie al. Wie er nog wel is, is Clyve Arnold, wildlife fotograaf voor o.a. National Geografic. Hij heeft in het verleden ook samengewerkt met Steve Irwin en zijn vrouw Terri Raines. Clyve heeft een eigen park in Zuid Afrika, waar hij leeuwen en Rhino’s rehabiliteert. Dat wisten wij ook allemaal niet, maar omdat hij ook nog een eigen tourcompany runt, kwam hij een paar dagen geleden ons guesthouse binnengestapt om zijn klanten onder te brengen voor een paar nachten.

Goed voor een aantal hele goeie verhalen aan de picknicktafel!

www.safarisintoafrica.com

Onderstaande foto is genomen in het Wildlife Educational Centre in Entebbe, de chimp heet Nappu.